یادمان باشد

یکی از فیلم های زیبای ایرانی در مورد مرگ؛ "گاهی به آسمان نگاه کن". مرگ برای ما ایرانی ها مفهوم قریبی است. با مرگ زندگی می کنیم، مرگ با خون و پوست ما عجین است گویی زاده شده ایم تا تنها بمیریم!! فیلم اقتباس آزادی از رمانی روسی است اما فضا با کارگردانی زیبای تبریزی کاملاً ایرانی شده است. حضور شهدای جنگ و تعابیر شیعی و اسلامی از مرگ و جهان پس از مرگ همگی یادآور فضایی به کل ایرانی است. حتی تا حدی که احتمالاً مخاطب غیر ایرانی در ارتباط برقرار کردن با فیلم دچار مشکل می شود. اما عشقی بین دختر و پسر جوان آن هم پس از مرگ. و پسر که در زمان حیاتش نتوانسته این جمله را به دختر بگوید با جسارت تمام می گوید: دیوونه چه طور بگم که دوست دارم!! با این جملات: من نیز گاهی به آسمان نگاه کرده ام به ستارگان نه به تمامی شان تنها بدان ها که شبیه ترند به چشمان تو* کاش ما هم گاهی به آسمان نگاه کنیم!!